Werken; een kwestie van leven of dood ?

Werken; een kwestie van leven of dood ?

januari 24, 2019 Uncategorized 0

 

Dit weekend zag ik de legendarische documentaire van Alex Honnold, een wereldberoemde bergbeklimmer die bekend staat om zijn vermogen om steile bergen zonder zekeringen of touwen te beklimmen. Ofwel “Free Solo”, naar de titel van de documentaire. Niet alleen de magische beelden waarin Alex loodrecht of zelfs achterover hellend zijn weg zoekt naar de bergtop, zijn me bijgebleven. Meer nog trof mij zijn vermogen om trouw te zijn aan zichzelf.

Een vermogen dat bij ons allen vaak op de proef gesteld wordt in een wereld waarin we 24/7 in contact kunnen staan met anderen. Waarin we via social media en televisie continue op de hoogte worden gehouden van keuzes die anderen maken, van onmisbare producten en diensten die er te koop zijn en van mogelijke studie- en carrièrepaden die we kunnen inslaan.

Het is lastig om temidden van al die prikkels in contact te blijven met wat ons vanbinnen drijft. Om onze externe gerichtheid af en toe in te ruilen voor contact met het innerlijk. Ofja, het is vooral lastig om dit te doen voor het te laat is. Voordat deze externe gerichtheid ons over onze grenzen duwt, zoals bij veel medewerkers gebeurt dezer dagen. Spanningsklachten en in het ergste geval een burn-out zijn dan het gevolg. Gesprekken over grenzen leren aanvoelen en accepteren en vervolgens leren handelen vanuit een eigen wil, zijn eerder regel dan uitzondering in mijn coachpraktijk.

Dat brengt mij weer bij Alex. Zijn amygdala mocht dan misschien weinig tot geen activiteit vertonen bij het zien van akelige beelden die bij de meesten van ons stress-reacties veroorzaken, óók hij werd tijdens de opnames van zijn film geconfronteerd met zichzelf. En met het maken van keuzes om zichzelf te kunnen blijven. Zijn grootste persoonlijke droom en tegelijkertijd bijna onmogelijke uitdaging was het free-solo beklimmen van El Capitan; een 900 meter hoge verticale rotsformatie in Yosemite National Park.

Na uren van trainen en het analyseren van de lastige rotsformatie, waagde hij zich aan de uitdaging in de zomer van 2016. Vergezeld door een filmploeg, dat wel. Na de eerste minuten klimmen, breekt hij tot grote verbazing van eenieder de tocht af; “Het voelt niet goed”. Zijn zelfvertrouwen om de levensgevaarlijke klim met succes af te ronden, was niet groot genoeg. De aanwezigheid van alle mensen hinderde hem bovendien.

Je zou nu kunnen zeggen; “Logisch, zijn leven hangt er vanaf! Waarom zou hij doorgaan als hij niet zeker weet of hij het kan?” Maar onderschat niet de druk van de mensen om hem heen, al dan niet door hemzelf opgelegd. Het project wordt ongetwijfeld voor tienduizenden euro’s gefinancierd door de filmproducent. En wanneer is iets te hoog gegrepen? Of dien je jezelf gewoon even over de eerste angst en twijfels heen te zetten?

Precies deze struggle zie ik veel bij de werknemers die ik coach. Ze hebben een bepaalde carrière voor ogen en waarderen de kans die ze krijgen van hun werkgever om die carrière werkelijkheid te maken. Uit loyaliteit aan deze werkgever en vanuit de ambitie om hun potentie waar te maken, storten ze zich vervolgens blind op de werkzaamheden die op hun pad komen. Ook wanneer deze werkzaamheden teveel van hen vragen of ‘te hoog gegrepen zijn’ binnen de geldende kaders. Een keertje overwerken, ’s avonds thuiswerken en een lunchpauze overslaan, “horen er dan bij”. En dat terwijl die werkgever daar vaak niet eens letterlijk om vraagt. Het mag dan misschien niet meteen om leven of dood gaan, maar hoe ver wil je gaan om te kijken waar je grenzen liggen?

Het punt dat ik probeer te maken, is dat we zelf verantwoordelijk zijn voor het bewaken van onze grenzen. Voor onze vitaliteit. Net zoals de filmproducent Alex niet letterlijk zou hebben gevraagd om zich dood te klimmen, had dit wel kunnen gebeuren wanneer hij was doorgegaan volgens de initiële afspraken: de klim in 2016 voltooien. Nu heeft hij een jaar extra genomen om zich voor te bereiden en extra voorwaarden gesteld die de klim voor hem mogelijk zouden maken. En met het gewenst resultaat: in juni 2017 beklom hij El Capitan in 3 uur en 56 minuten.

Wat ga jij in 2019 doen om te werken vanuit jouw voorwaarden? Zodat je maximaal resultaat kan leveren voor je werkgever, zonder jezelf te verliezen? Ik hoop dat het verhaal van Alex je motiveert om hier eens over na te denken 😉

Kun je wel wat hulp gebruiken bij het maken van keuzes of vind je het leuk om meer van mijn blogs te lezen? Neem dan een kijkje op www.sannelemmers.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *