Hard

Hard

juli 8, 2018 Uncategorized 0

Vanochtend zat ik rustig met een kop koffie wat artikelen te lezen en TedxTalks te bekijken. Aan de keukentafel, zowel online als met de krant erbij. Dat vind ik af en toe heerlijk wakker worden op de zondagochtend. En toen kwam het bericht van Andre Hazes junior voorbij, oftewel Dré. Vier dagen geleden laat hij aan al zijn fans en de rest van Nederland weten via een berichtje op zijn Instagram profiel dat hij even rust moet nemen. Dat hij te lang, te hard heeft gewerkt. Omdat hij aan zichzelf en iedereen wilde bewijzen dat hij ‘het kon’. Dat hij meer dan ‘de zoon van’ is. Dat raakt me.

Niet in de minste plaats omdat ik het mooi vind dat iemand na lange tijd ‘voor anderen’ te hebben gewerkt, het lef heeft om ‘voor zichzelf’ te kiezen. Maar het raakt me misschien nog wel meer omdat het me doet beseffen hoe hard we wel niet kunnen zijn voor onszelf. We zijn vaak pas tevreden wanneer we presteren naar onze beste vermogens, of wanneer we aan de succes verwachtingen van anderen of onszelf hebben voldaan. En dat is zwaar. Veel te zwaar. Gelukkig roept het lichaam dan terug. Om aan te geven dat het rust en zelfzorg verdient. Wat zeg ik; nódig heeft.

Ik kom dat natuurlijk ook tegen in mijn eigen coachpraktijk nu, het is één van de oorzaken waarom veel (jonge) mensen met zichzelf in de knel komen. We willen/verwachten dingen van onszelf die zoveel druk opleggen, dat er weinig ruimte overblijft om te proberen. Om fouten te maken. Om te zijn. En oh, wat help ik mensen graag om hierin doorbraken te realiseren. Valse overtuigingen te lijf te gaan, over wat ‘hoort’ en wat ‘goed’ is.

En dat dit moeilijk is, kan ik ook uit eigen ervaring bevestigen. Gisteren nog werd ik zelf ontzettend op de proef gesteld. Ik speelde weer mijn eerste tenniswedstrijd in jaren. Op het open toernooi van de club waar ik een jaar geleden lid ben geworden. Om weer eens af en toe een balletje te slaan. In feite ongetraind, maar met de ervaring dat ik vroeger moeiteloos won in de categorie waarin ik meedeed. Maar precies dat laatste moest ik loslaten om vrijuit te kunnen spelen; de verwachting van een resultaat. Punt voor punt probeerde ik te spelen, te reageren in het moment. Me niet te storen aan het feit dat bepaalde ballen niet meer tot mijn slagenrepertoire behoorden, maar te accepteren wat er nu is en dat als uitgangspunt te nemen om de rally’s aan te gaan. De rust die deze mindset met zich meebracht was ontzettend fijn te ervaren. Ook al was mijn spel niet daverend, ik won er de 1e set mee. Mijn tegenstandster was echter goed getraind en gaf niet op. Knap. Ze was nog super jong, speelde op dit moment dezelfde landelijke ranglijsttoernooien die ik vroeger speelde. En ze pakte de 2e set terug. Een supertiebreak bepaalde dat ze van me won (10-5). Hoewel ik wist dat ik niet veel van mezelf mocht verwachten en oprecht genoot van alle ballen die wél lukten, deed het verliezen even pijn. Dezelfde pijn als die van een falen. Echter verdween deze weer onmiddellijk, toen ik besefte dat ik niet gefaald had. Ik had juist iets overwonnen. Ik had namelijk voor niemand anders dan voor mezelf gespeeld die dag. Alleen gefocust op mijn eigen spel en het verbeteren daarvan tijdens de wedstrijd. En dat was meer dan genoeg.

Ik gun het iedereen met veel tevredenheid weer aan een nieuwe werkweek te beginnen maandag. Te accepteren waar je nu staat; wat je uitgangspunt ook moge zijn en van daaruit verder te bouwen. Enjoy!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *