Grenzeloosheid

Grenzeloosheid

augustus 29, 2019 Uncategorized 0

Gisteren verzorgde ik een intervisie bijeenkomst voor een team ambulante zorgprofessionals. Stuk voor stuk gedreven in hun vak, waarin zij mensen met psychische- of psycho-sociale problematiek helpen hun plek in de samenleving veilig te stellen. Het thema van de intervisie was: “Grenzeloosheid”. Door het team zelfgekozen, omdat zij merkten dat zij zichzelf nogal eens konden verliezen in hun wens cliënten zo goed mogelijk te helpen én tegelijkertijd een steunende collega te zijn voor hun mede-zorgverleners. Er kwamen mooie en herkenbare casussen voorbij; over de voordelen en keerzijden van 24/7 telefonische bereikbaarheid, over het omgaan met cliënten die (al dan niet manipulatief) een eindeloos beroep doen op je zorghart en de gewetens-struggle van het teruggeven van (financiële) verantwoordelijkheden aan cliënten die deze niet volledig op zich lijken te nemen.

Afijn, twee uur vlogen voorbij. En eigenlijk kwam de mooiste vraag pas naderhand. “Verdorie”, dacht ik….”daar had ik ook nog op in willen gaan.” Hij kwam van de leidinggevende, toen we buiten zaten na te praten. Hij vroeg me; “Sanne, wat maakt dat mensen grenzeloos zijn?” Oef. Die vraag gaat even een aantal niveaus dieper dan het bespreken van een casus. Er kwamen gelijk een aantal dingen in me op, die ik herken uit coachgesprekken; ik dacht aan mensen die zichzelf verliezen in beloften aan anderen en in werktaken, omdat ze het gevoel hebben ‘nooit goed genoeg’ te zijn. Of ‘hard moeten werken’ om respect en liefde te verdienen. Iets met zelfliefde en eigenwaarde dus. Maar dat dekt niet geheel de lading. Want mensen verliezen zich ook in een passie, waarmee ze tijdens het uitoefenen daarvan volledig in hun kracht staan. En daarbij dus ook aan hun eigen geluk denken.

Kort gezegd, kun je dus grenzeloos worden vanuit onze beide uiterste drijfveren: angst én liefde. En wanneer is het ’t één en wanneer het ander? Waardoor word je gedreven wanneer je om 23:30 uur besluiteen dienstdoende collega te gaan helpen die in de groepsapp laat weten dat hij niet weet wat hij moet aanvangen met een verwarde cliënt? Vanuit de angst anders niet opgenomen te worden in je team? Of de oprechte wil om er voor de ander te zijn? En doet het er feitelijk toe?

Zo lang je maar op tijd je grenzen aangeeft. Zo zeggen we dat dan tegen elkaar; “Geef maar aan wat je grenzen zijn!” Maar wanneer zijn die bereikt? En dan is daar ook nog een verschil tussen wat je fysiek aankunt en mentaal. Wat mij betreft komt er hier zoiets als bezinning kijken. Bezinning die je helpt in te zien én voelen, of je genoeg rekening houdt met de lange-termijn versie van jezelf. Net als een topsporter, die zowel mentaal als fysiek tijd moet nemen om op te laden en lijnen uit te zetten. En ‘nee’ moet zeggen, tegen dingen die op korte termijn misschien niet eens zo schadelijk voor hem lijken, maar op de lange termijn niet bijdragen aan zijn levensstijl die topprestaties mogelijk maakt.

Relativeren en objectiveren dus; “Als ik nú zo en zo handel, draagt dit dan op de lange termijn bij aan wat ik wil bereiken, wie ik wil zijn en wat ik belangrijk vind?” Als het antwoord daarop duidelijk ‘nee’ is, is het wat mij betreft tijd om een grens te stellen. Die duidelijkheid schept. En daarmee  vertrouwen. Voor zowel jezelf als de ander; weten wat je aan elkaar hebt! Maar als het antwoord daarop ‘ja’ is of ‘misschien’, laten we dan ook lekker “grenzeloos” zijn af en toe. Leven. Vanuit angst, of liefde. Want daar zijn we mensen voor…..en mochten we dan toevallig tóch die grens bereiken, dan merken we dat uiteindelijk echt wel. Net ietsje sterker dan de vorige keer. En krijgen we opnieuw de kans daarnaar te luisteren 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *